środa, 29 lipca 2015

Stal nierdzewna właściwości mechaniczne

|   Właściwości mechaniczne i magnetyczne CZĘŚCI ZŁĄCZNYCH ZE STALI NIERDZEWNYCH, STALI KWASOODPORNYCH WG NORMY ISO 3506.  Norma ta jest z roku 2000, od tego czasu pojawiły się nowe rodzaje stali nierdzewnych, jednak większa część wiadomości jest nadal aktualna i przydatna.
Pierwsza część będzie obejmowała charakterystykę grupy A
Stale z grupy A (austenityczne)
   W ISO 3506 zostało przedstawionych pięć grup stali austenitycznych od A1 do A5. Nie można je hartować i są niemagnetyczne, poza kilkoma wyjątkami.
  Stale nierdzewne przeznaczone do hartowania to stale martenzytyczne, tworzą jedną z grup stali nierdzewnych o wysokich własnościach wytrzymałościowych, przeznaczonych na narzędzia tnące (elementy maszyn tnących, noże techniczne, sprzęt chirurgiczny)i inne.
   Stale tej grupy nadają się do zastosowań w mało agresywnych środowiskach korozyjnych. Nie znajdują więc zastosowania do produkcji elementów złącznych ( śruby, nakrętki ze stali nierdzewnej).
   Aby zmniejszyć podatność na utwardzanie, do stali rodzajów od A1 do A5 można dodać miedzi.
Ponieważ tlenek chromu daje większą odporność stali na korozję, dla stali niestabilizowanych rodzajów A2 i A4 bardzo ważna jest niska zawartość węgla. Z powodu wysokiego powinowactwa chromu do węgla uzyskuje się węglik chromu zamiast tlenku chromu, który jest bardziej właściwy w podwyższonych temperaturach.
   Dla stali stabilizowanych typy A3 i A5, składniki Ti, Nb lub Ta reagując z węglem przyczyniają się do powstania tlenku chromu, co w konsekwencji minimalizuje powstanie korozji.
Do zastosowań morskich oraz im podobnych wymagane są stale o zawartościach Cr i Ni około 20% i od 4,5% do 6,5% Mo.
   Stale austenityczne o wyższej zawartości niklu i w niektórych przypadkach azotu są przeznaczone do głębokiego tłoczenia. Wzrost stężenia niklu w składzie chemicznym tych stali umożliwia znaczną tłoczność bez zmiany własności magnetycznych.
   Przy dużych naciskach powierzchniowych trące powierzchnie mogą się zacierać. Może to zachodzić na gwincie śrub i nakrętek, dotyczy powierzchni styku. Stale kwasoodporne są do tego bardziej skłonne od stali normalnych. Dla połączeń sprężystych i przy określonych warunkach stosowania zaleca się użycie pary materiałów A2 i A4, lub użyć smar jako warstwę oddzielającą.
  Wszystkie nakrętki, śruby ze stali nierdzewnej są zwykle niemagnetyczne, ich przenikalność magnetyczna wynosi ok. 1. Stale o strukturze ferrytycznej, martenzytycznej, ferrytyczno-austenitycznej-Duplex są magnetyczne. informacje ze strony http://narzedziacentrum.pl/
   Obróbka plastyczna na zimno stali austenitycznych może spowodować częściowe przekształcenie fazy austenitycznej w martenzyt, który jest ferromagnetyczny. Zjawisko to zależy od składu chemicznego stali w szczególności od dodatku pierwiastków stabilizujących fazę austenityczną. Proces ten niweluje się poprzez wyżarzanie stali i gwałtowne schłodzenie. Taka operacja powoduje,że powstały martenzyt zostaje przekształcony ponownie w paramagnetyczny austenit.
   Również skład chemiczny ma znaczący wpływ na magnetyczność stali nierdzewnej.
Pierwiastki stabilizujące fazę austenityczną (nikiel, azot) redukują skłonność stali austenitycznych do umocnienia przez zgniot. Dodatek molibdenu, tytanu i niobu wpływa na stabilizację fazy ferrytycznej.

wtorek, 7 lipca 2015

Znaczniki GRAWUREM

Witam!
     Numeratory to narzędzia do znakowania tabliczek znamionowych, regałów, narzędzi, konstrukcji wykonanych z tworzywa, stopów nieżelaznych - aluminium, mosiądzu, żeliwa, staliwa oraz zwykłej stali, o twardości nieprzekraczającej 180 HB.
     Na rynku można spotkać wiele numeratorów przeróżnych producentów od najtańszych do markowych. Czołowym liderem jest tu niemiecka firma GRAVUREM z ponad 50-cio letnim doświadczeniem. Zajmuje ona czołowe miejsce w produkcji narzędzi do znakowania, w tym znaczników.
Gravurem wytwarza kilkanaście artykułów:
  • Sztandarowy ich produktem są znaczniki Grawurem-S (standard do wybijania liter i cyfr).
  • znaczniki punktowe.
  • znaczniki zaokrąglone.
  • numeratory wielokrążkowe.
  • znaczniki automatyczne.
  • numeratory specjalne na indywidualne zamówienie klienta.
     Praca z tymi narzędziami odbywa się  w trakcie kontrolowanego zgniotu przedmiotu oznakowanego o ustalonej sile. W wypadku znaczników Grawurem S nie powinna ona wykraczać ponad 800N/mm2. Optymalny nacisk to 600 N/mm2. Nieprzekraczanie tej wartości zapewni dłuższą trwałość narzędzi. Znaczenie znacznikami  w praktyce odbywa się poprzez uderzenie młotkiem w numerator. Warto pamiętać, że numerator opieramy o element znaczony pod kątem 90o. Taka pozycja sprawi, że wgnieciony znak będzie jednakowo wyraźny na całym obwodzie.
     Zanim jednak zaczniemy pracę, trzeba przetestować na niewidocznej powierzchni jaki będzie rezultat znakowania.
     Wielkość znaczników podaję się w mm. Klienci mają problem jak zmierzyć i dobrać numerator. Żeby rozwiać wątpliwości informuję, że znaczniki wymiaruje się mierząc wierzchołki. Zatem wielkość wgniecionego znaku będzie zależała od wymiaru znacznika (spód wybitego znaku) i siły uderzenia (brzeg wybitego znaku).
     Numeratory Gravurem wykorzystuje się do trwałego znakowania tabliczek znamionowych na maszynach, elektronarzędziach, konstrukcjach stalowych, butlach do transportu gazów technicznych. Wymieniać by można w nieskończoność. Istotnym parametrem jest tutaj twardość materiału znaczonego i siła uderzenia. W większości wypadków elementy oznakowane wykonane są z mosiądzu i zwykłych stali o twardości nieprzekraczającej 200 HB.
Najczęściej sprzedawanym rodzajem znacznika jest Grawurem S o cyfrach i literach odwróconych na znacznikach. Czyli dla przykładu wybijając literę odwróconą k na znaczniku otrzymamy poprawne k na materiale oznakowanym. Wielkości zaczynają się od 2mm a kończą na 12mm.
     Zwracam uwagę na siłę docisku, inna będzie w znacznikach 4mm a inna 10 mm. W praktyce dobrze mieć z trzy wagi młotków: 200g, 400g i powiedzmy 500g.
     W opisie produktu mamy:
  • Podaną siłę docisku 600-800Nmm2.
  • Rozmiar znacznika literowego czy cyfrowego.
  • Twardość części znakującej znacznika - 58-61 HRC.
  • Informacje o szlifowanych bokach znaczników.
  • Przekrój i długość podaną w mm.
     Wszystkie znaczniki są zapakowane w estetyczne i trwałe pudełka.
Podsumowując temat, wybierając firmę Grawurem macie Państwo pewność, że narzędzie spełni Wasze oczekiwanie, znaki będą powtarzalne i będą nam służyły przez długi czas.
Rafał pozdrawia wszystkich!. Wejdźcie na mój bloghttp://www.skleptechnika24.pl/

niedziela, 5 lipca 2015

Stal nierdzewna

Popularność stali nierdzewnych
    Trudno nie zauważyć, że stale nierdzewne mają już od jakiegoś okresu główną pozycję, jako surowiec do wytwarzania urządzeń w przemyśle spożywczym, i dekoracyjnym. Materiał ten, choć drogi w zestawieniu z stalą konstrukcyjną, góruje ze względu na odporności na korozję.  Stale te, cały czas zachowują satynową lub wypolerowaną powierzchnię niezależnie od warunków atmosferycznych, kontaktu z wysoce korozyjnymi artykułami spożywczymi, detergentami. Estetyka nie jest na pewno pojedynczą zaletą, najważniejsza to brak zanieczyszczeń, jakie mogłyby  przedostać się do wytwarzanego pożywienia, skazić go lub zmienić jego właściwości, smak, kolor.
     Producenci wina wiedzą, że moszcz nie powinien stykać się z stalą, ponieważ żelazo przejdzie do soku i w późniejszym czasie może doprowadzić do jego zepsucia. Podobnie dzieje się z innymi produktami spożywczymi takimi jak :kapustą kiszoną, sokami, piwem, mięsem, pulpami warzywnymi, przetworami mlecznymi.
    Właściwości antykorozyjne są w tych stalach bardzo ważne , zwłaszcza podczas obróbki termicznej,  gotowania, smażenia lub zamrażania i w związku z tym, nie wymagają dodatkowych powłok ochronnych. Są  również, na dłuższą metę, tańsze w eksploatacji.
    Dzieje się tak, dlatego że chrom, zawarty w stali, tworzy na powierzchni ochronną warstwę tlenku. Tlenki tworzą się, jeżeli tylko jest dostęp tlenu.
    Najciekawsze jest to, że jeżeli usuniemy warstwę tlenku, na przykład w trakcie mycia lub szorowania, to taka warstwa, mając kontakt z tlenem zawartym w powietrzu, w niedługim czasie utworzy się. Czyli możemy stwierdzić, że sama się regeneruje. Jeżeli jesteś zainteresowany tematem, to wejdź na http://www.poradniknarzedziowy.pl/
    Gorzej jest w trakcie obróbki ściernej lub cięcia. Istnieje wówczas ryzyko przedostania się np. siarki z artykułów ściernych na powierzchnię stali i to może spowodować korozję. Ważne jest, więc używanie tylko narzędzi ściernych lub spawalniczych przystosowanych do odróbki stali INOX.
    Stale nierdzewne są nieco trudniejsze w obróbce niż stale konstrukcyjne. Najczęściej wiercenie, cięcie i obróbka powierzchni przysparza więcej kłopotów, ale o tym napiszę innym razem.

piątek, 3 lipca 2015

Myjki ciśnieniowe

Jak dobrać myjkę ciśnieniową.
   Myjki ciśnieniowe pozwalają na wydajne czyszczenie różnego rodzaju powierzchni.  Siłą sprawczą jest tutaj woda wydostająca się z dyszy pod wysokim ciśnieniem. 100-150 Bar. Takie ciśnienie wody efektywnie czyści wszelkiego typu zabrudzenia przylegające do powierzchni.  Trzeba pamiętać, że podłoże powinno być jednolite i wytrzymałe, aby nie okazało się, że zostanie ono uszkodzone w czasie mycia. Warto, więc przed pracą sprawdzić na niewidocznej powierzchni siłę ciśnienia, i określić bezpieczną odległość powierzchni mytej od lancy.
    Wybierając myjkę ciśnieniową należy przede wszystkim zastanowić się, do czego będzie wykorzystana. Producenci myjek podzielili swoje produkty na:
  1. Myjki typu hobby – mycie od czasu do czasu. 100-120 Bar
  2. Myjki hobby - mycie regularne. 120-130 Bar
  3. Myjki półprofesjonalne – częste mycie i czyszczenie. 130-140Bar
  4. Myjki profesjonalne - codzienne wielogodzinne mycie i czyszczenie. 150-200 Bar
    Myjki typu hobby mają z reguły nieduże rozmiary, są lekkie i poręczne. Ułatwia to ich przechowywanie.  Pracują na ogół z ciśnieniem od 100 do 130 bar i wydajnością nieprzekraczającą 350 litrów na minutę. Myjki te są zaprojektowane do pracy okazyjnej lub codziennej, ale o krótkich interwałach czasowych nieprzekraczających 10-20 minut.
    Prawidłowe mycie takim sprzętem powinno wyglądać w następujący sposób:
W przypadku czasu pracy S3 30%-30 min. myjemy nieprzerwanie przez okres 10 minut, po czym robimy przerwę 20 minut powtarzając tę czynność 2-3 razy dziennie. Gwarantuje to nam, że sprzęt nie będzie się przegrzewać, psuć i długo będzie służył.
    W przypadku myjek ciśnieniowych profesjonalnych lub półprofesjonalnych czas pracy i częstotliwość znacznie jest wydłużona. Urządzenia te mogą teoretycznie wykonywać pracę codziennie po klika godzin. Myjki ciśnieniowe profesjonalne pracują z reguły z ciśnieniem od 150-200 Bar ( przemysłowe do 250 bar) i wydajnościami od 600 do 1000 litrów na godzinę. Mogą pracować, jako urządzenia zimnowodne i ciepłowodne. Te ostatnie są agregatami z wbudowanymi podgrzewaczami wody,  przeznaczonymi do pracy przemysłowej i oczyszczania znacznych powierzchni, szczególnie efektywnie dają sobie radę z zabrudzeniami ciężko rozpuszczalnymi w wodzie (tłuszcze, oleje, woski). Aby dowiedzieć się więcej zerknij na http://domtechniczny24.net/
    W opisach tych urządzeń pojawia się jeszcze jeden parametr: moc czyszczenia w kg/siłę. Jest to dosyć niełatwy do zobrazowania parametr bo inaczej będzie zachowywał się kilogram zanieczyszczenia w postaci błota, a inaczej w postaci starego smaru lub kilogram asfaltu. Niemniej taki parametr podaje nam umowną wydajność czyszczącą myjki. I tak np. myjka ciśnieniowa Posejdon 5-41 Nilfisk ma moc czyszczenia 4 kg, przy przepływie wody 800 litrów na minutę i ciśnieniu 180 bar.
    Myjki mogą występować, jako urządzenia elektryczne kompaktowe, mobilne, stacjonarne i myjki z napędem spalinowym. 
    Następnym ważnym wyznacznikiem szczególnie w tańszych myjkach jest rodzaj głowicy pompy , a dokładnie materiału, z której jest wykonana. Mamy tutaj trzy rodzaje materiałów:
  • Tworzywo – w najtańszych myjkach typu hobby. Jedyna zaleta to cena.
  • Aluminium - myjki renomowanych firm typu hobby. Dobre parametry pracy, wystarczająca żywotność i cena.
  • Mosiężne – profesjonalne i przemysłowe. Najwyższa jakość i długa żywotność.
    Innym ważnym parametrem jest opcja regulacji ciśnienia.  Pierwsza nasza myśl to pytanie po co? Przecież z całego powyższego tekstu wynika, że im wyższe tym lepsze. A no niekoniecznie, jeśli mamy do wykonania wiele nietypowych prac np. mycie wielu małych silników, gdzie jest pełno niedużych, drobnych modułów, albo umycie korpusów detali z uszczelnieniami gdzie zastosowanie wysokiego ciśnienia mogłoby je uszkodzić, to celowym jest wykorzystanie myjki z regulacją ciśnienia.
    Na koniec należałoby dowiedzieć się, jakie dana myjka ma wyposażenie podstawowe i czy jest dostępne wyposażenie dodatkowe.  Do wyboru powinny być rozmaitego rodzaju dysze i lance. Najczęściej spotykane to dysze rotacyjne typu turbo, dysze punktowe z możliwością rozproszenia strumienia i dysze płaskie. Szczotki do mycia elewacji i innych powierzchni. Pojemniki na detergenty, na chemiczne środki czyszczące przystosowane do pracy z myjkami.
    Ceny najtańszych myjek ciśnieniowych zaczynają się od 300 zł. Za te pieniądze można kupić przyzwoitą myjkę do pracy raz na jakiś czas - Makita HW101, nie powala parametrami, ale da się nią pracować. Za sprzęt lepszy do roboty, typu regularne mycie w krótkich odstępach czasu, trzeba wydać już w granicach 800 – 1000zł. Myjki półprofesjonalne nadające się do gospodarstw rolnych, małych firm budowlanych, serwisów i warsztatów pracy,to wydatek w granicach 1500-2000 zł. Myjki ponad 2000 zł to myjki profesjonalne do pracy ciągłej, za myjki przemysłowe trzeba zapłacić od kilku do kilkunastu tysięcy.

środa, 1 lipca 2015

Bramy przesuwne

Witam!
    Dziś przedstawię elementy i akcesoria do bram przesuwnych takich jak: wózki do bram w różnych konfiguracjach i wymiarach, rolki prowadzące i najazdowe, gniazda najazdowe,  mocowania profili, listwy zębate, zamki hakowe z puszkami do montażu, zaślepki do profili.
Część z nich postaram się nieco opisać.
    Wózki do bram produkowane są do różnych rodzajów profili. Przy zakupie trzeba zwrócić na to uwagę. Profile są produkowane w kilku rozmiarach np. 50x50mm, 60x60mm, 70x70mm, 80x80mm 100x90. Wózki zrobione są z dobrej jakości łożysk i odpowiednio gatunkowej stali. Dzięki temu mamy gwarancję ich wieloletniego i bezawaryjnego funkcjonowania. Dostępne wózki bramowe są ocynkowane, a dzięki temu zabezpieczone przed korozją. Wózki do bram występują w wersjach 2-rolkowych, 3-rolkowych , 5, 8 lub 10 rolkowych, wszystkie osadzone są na łożyskach.

    Użyte rolki produkowane są z tworzywa lub stali. Dodam tylko, że rolki występują również osobno. W wersji walcowej lub z wcięciami pod linę, rurkę lub na szynę. Dzięki temu nadają się do wykorzystania w budowie elementów podwieszanych, do bram oraz drzwi podwieszanych z wykorzystaniem szyny lub liny. Rolka plastikowa pozioma w wózku pełni rolę rolki prowadzącej, natomiast rolki stalowe to rolki nośne. Rolka tworzywowa posiada wytrzymałość mniejszą o 30% niż rolka metalowa. Dodać trzeba, że dokładne wykonanie poszczególnych detali i ich precyzyjny montaż wpływa na cichą pracę wózka w szynie nośnej bramy, oraz gwarancję że nie będzie się odchylać od jej osi.
    Podstawa wózka jezdnego posiada 4 otwory podłużne, które umożliwiają korekcję położenia. Montaż wózka odbywa się przez trwałe przymocowanie - spawanie wózka do konstrukcji metalowej bądź dokręcenie śrubami. Jest to uwarunkowane rodzajem wózka. Występuje kilka ich rodzai: stałe, z regulacją wysokości, wahliwe, wahliwe z  regulowane oraz z płaskownikiem.
    Kolejnym produktem są zatyczki do profili. Wykonane są z wysokiej jakości tworzywa.
 Zatyczki występują jako:
  • Zatyczki do profili okrągłych.
  • Zatyczki do profili kwadratowych.
  • Zatyczki do profili prostokątnych.
    Bramy, profile bramowe, jak i inne elementy wykorzystywane w budownictwie ( ogrodzenia, konstrukcje nośne), narażone są na działanie korozji. Zatyczki stanowią idealne zabezpieczanie, ponieważ wciśnięte do środka profila, dopasowują się poprzez rozpieranie bocznych cienkich blaszek. Wytworzone są z polietylenu w kolorze czarnym. Zatyczki odporne są na warunki atmosferyczne, promienie UV, oraz mróz.
    Kolejny wyrób to prowadzące rolki tworzywowe do bram . Wykorzystywane są, jako rolki podporowe, prowadzące bramę przesuwną, stabilizując ją w pionie. Prowadzące rolki tworzywowe do bram  charakteryzują się bardzo niskim oporem toczenia. Są przez to trwałe i ciche, odporne na pęknięcia, posiadają wysoką odporność mechaniczną oraz na ścieranie. Mogą pracować w temperaturach od -20 do 80°C. Więcej dowiesz się na http://narzedziacentrum.pl/

     I ostatnia pozycja to gniazda najazdowe. Wykonane z tłoczonej solidnej blachy. Charakteryzują się dokładnym wykonaniem, są dodatkowo ocynkowane, tak jak i wszystkie inne stalowe elementy do bram. Gniazda najazdowe używane wraz z rolką najazdową powodują dokładny i stabilny podjazd bramy do słupka oporowego. Dzięki zastosowaniu gumowego odbojnika dojazd bramy do gniazda jest zabezpieczony przed uderzeniem.

poniedziałek, 29 czerwca 2015

Lutowanie twarde i miękkie

    W technice łączenia metali mamy dwa rodzaje lutowania: twarde i miękkie.
Lutowanie to innymi słowy sposób spajania stopów z wykorzystaniem spoiwa, które ma niższą temperaturę topnienia, niż elementy łączone. Czyli nie są nadtapiane jak to ma miejsce podczas spawania.
    Z lutowaniem miękkim mamy do czynienia wtedy, kiedy spoiwo ma temperaturę topnienia niższą niż 400 stopni . Do takich spoiw należą:
Spoiwo cyno-ołowiowe LC60
Spoiwo cynowo-miedziowe Sn97Cu3
    Przy lutowaniu twardym spoiwa mają temperaturę topnienia powyżej 650 stopni są to spoiwa:
Lut miedziany LM-60
Lut srebrny LS45
Lut fosforowy LCuP6
Do lutowania służą lutownice transformatorowe, lutownice oporowe, palniki gazowe na propan butan, palniki cyklonowe na propan butan, palniki propan + tlen, palniki acetylen + tlen.
    Przed lutowaniem należy dokładnie oczyścić powierzchnię z tłuszczów, nalotów, tlenków, siarczków, kleju itp.. Jest to warunek konieczny do powstania prawidłowego łączenia.
Najpierw elementy czyścimy  mechaniczne, korzystając z skrobaka, włókniny szlifierskiej lub papieru ściernego, potem chemicznie, używając do odtłuszczenia rozpuszczalników acetonowych lub benzyny ekstrakcyjnej. Również do usunięcia siarczków i tlenkow oraz aktywowania powierzchni kwasu lutowniczego, pasty lutowniczej i topników. Wejdź na stronę http://narzedziatechnika.pl/
    Lutowanie miękkie polega na scalaniu metalu za pomocą łatwo topliwego lutu cynowego. Luty mają na ogół postać pałeczek lub pręcików. Występują wraz z topnikiem lub bez. Topnik jest konieczny do prawidłowego połączenia, chroni powierzchnie przed powstawaniem tlenkowo siarczkowych nalotów i powoduje, że spoiwo bez trudu zwilża powierzchnię. Trzeba dbać, aby nie przegrzewać lutowanych elementów, szczególnie przy lutowaniu palnikiem płomieniowym.
    Tego typu połączenia są, w niewielkim stopniu, odporne mechanicznie, ale świetnie przewodzą prąd i dają gwarancję szczelności. Znajdują zastosowanie w elektryce i elektronice, w instalacjach wodnych i CO.
     Jak w praktyce wygląda lutowanie miękkie np. przewodów elektrycznych:
Z przewodów usuwamy izolację. Jeżeli są to cienkie przewody to stosujemy jako topnik kalafonię, bo pasta lutownicza zawiera w swoim składzie kwas i może po pewnym czasie doprowadzić do korozji przewodów. Nagrzewamy grot i nakładamy cynę tak, aby powstała kropelka i wstrzymujemy nagrzewanie. Zanurzamy grot w paście. Przewody do lutowania skręcamy i pobielamy (połączenia elektryczne), przykładamy do skręconego przewodu grot i włączamy lutownicę.
Temperatura spowoduje, że nadwyżka topnika spłynie na przewód i odtłuści go i usunie tlenki, chwile po tym roztopiona cyna spłynie na przewód i pokryje go w całości.
    Jak tylko cyna spłynie na przewód należy od razu przerwać nagrzewanie i odsunąć grot od przewodu. Unikniemy w ten sposób przegrzania topnika i utlenienia cyny. Pobielone przewody stykamy jeden z drugim, na grot nabieramy odrobinę cyny z topnikiem (patrz wyżej).
Grzejemy połączone przewody, jak tylko cyna na przewodach się roztopi i połączy natychmiast przerywamy nagrzewanie.
    Uwaga pamiętajmy, że przez chwilę cyna jest jeszcze ciekła i tak długo jak nie wystygnie nie można poruszać przewodami.
    W wypadku lutowania nadzwyczaj cienkich przewodów nie stosujemy pobielania. Całą operację robimy za jednym podejściem. Najpierw skręcamy kabelki następnie lutujemy.
Po skończonym lutowaniu można usunąć topnik denaturatem, w szczególności, jeżeli stosujemy  pastę lutowniczą.
    Lutowanie twarde na przykładzie pękniętej rurki mosiężnej, lut srebrny.
    Lutowanie powinno się przeprowadzać w dobrze wentylowanych pomieszczeniach. Pomieszczenie nie powinno być za mocno oświetlone, nie widać wówczas koloru nagrzanego metalu.
Do lutowania twardego używamy palników propan butan, propan-butan + tlen i acetylen + tlen, nagrzewanie indukcyjne. Wszystko zależy od wielkości lutowanych elementów i użytego lutu. W opisywanym przykładzie mamy długą rurkę mosiężną o średnicy 22mm i grubość ścianki około 1mm.  Do takiej pracy wystarczy palnik cyklonowy na propan butan techniczny. Dysza 19mm dająca około 3,5kW.
Lutowanie twarde - przykład:
    Części lutowane oczyścić mechanicznie i chemicznie. Łączone fragmenty stawiamy na płycie szamotowej, która w śladowym stopniu odbiera ciepło a przy lutowaniu seryjnym kumuluje je i co więcej ogrzewa otoczenie. Dokładnie dopasowujemy łączone powierzchnie. Lut, nie może być za gruby, w naszym przykładzie może mieć średnicę 1,5mm - 2mm. Grzejemy palnikiem elementy do temperatury topnienia topnika. Zwilżamy topnikiem powierzchnie lutowane. Kolor metali zmienia się po zwilżeniu topnikiem. Kontynuujemy grzanie do temperatury roboczej. W zależności od rodzaju lutu może to być 700-950 stopni. O temperaturze najlepiej mówi kolor metalu.
Po osiągnięciu temperatury roboczej dotykamy lut twardy na styku łączenia i czekamy aż się stopi i przeniknie kapilarnie między łączone elementy. W tym momencie przerywamy grzanie.
Resztki topnika zmywamy gorącą wodą.Informacje ze http://wiertlogres.pl/
    Jeśli stosujemy lut mosiężny LM-60 do lutowania stali, to oprócz topnika na drucie można nasypać w miejsce lutowania boraksu.
    Jeżeli stosujemy lut fosforowy do spajania miedzi, to nie potrzeba topnika (ja jednak zawsze stosuję)
Reszta to praktyka i jeszcze raz praktyka.
Pozdrawiam

sobota, 27 czerwca 2015

Latarki MACTRONIC


Dzień dobry!
Moja wiedza o latarkach: Mactronic, MX-T160, Defender i Thunder.
    Nie będzie to pełna recenzja lub porównanie wszelkich cech latarek, tylko krótki opis najważniejszych, z mojego punktu widzenia, zalet trzech modeli latarek taktycznych Mactronic.
   Pierwsza z nich dość popularna, przede wszystkim ze względu na cenę i akcesoria w standardzie, to latarka M-force  MX-T160. Niebywałą zaletą tego wzoru jest cena, poniżej 200 zł. Za taką cenę dostajemy następujący zestaw: latarkę, wyłącznik żelowy, filtry lub dyfuzoryw kilku kolorach i montaż na broń w standardzie Picatinny. Latarka jest dedykowana do wiatrówek lub replik ASG. Zasilanie to jedna bateria lub akumulatorek CR 123. Ja używam akumulatorka o pojemności około 800mAh ( starcza na 4-5 godzin).   Latarka M-Force MX-T160 ma diodę CREE XP-E o mocy 160 lumenów, w praktyce umożliwia dobre oświetlenie celu na dystansie do 20 metrów. Oczywiście zasięg skuteczny jest znacznie większy, bo grubo ponad 150 metrów. Tekst z bloga http://sklepdremel.pl/
    Drugi model jest bardziej zaawansowany, przede wszystkim jest przeznaczony do broni palnej i co za tym idzie ma wysoką odporność na wstrząsy. Mam na myśli latarkę Defender . Pierwsze wrażenie, kiedy ją włączyłem to niezwykle duża moc w stosunku do gabarytów. Latarka Defender ma diodę CREE XM-L U2 o mocy 720 lumenów, nie mam możliwości testu, ale wydaje się, że ta liczba nie jest przesadzona. Latarka w zupełności poradzi sobie w każdym budynku, pozwala na dobre podświetlenie celu na odległościach do 50 metrów.  Zasięgu optymalnego nie testowałem, ale myślę, że na 200 metrów da sobie radę.   Zasilanie to: 2 baterie lub akumulatorki CR123, lub ogniwo dostarczane przez firmę Mactronic. Na rynku są również akumulatory stanowiące ekwiwalent 2 sztuk CR123. Nie testowałem tego rozwiązania, ale na dniach kupię 2 sztuki wraz z ładowarką, to będę coś więcej o tym wiedział. Tryb 100% jest potwornie energożerny, wystarcza na niecałe 1,5 godziny. Jak spadnie moc akumulatorów, to latarka przerzuca się automatycznie w niższy tryb.
Latarka dostarczana jest bez dodatkowego wyposażenia, a ma go całkiem sporo. Trzy rodzaje wyłączników żelowych, jeden wyłącznik PRO Cap, filtry kolorowe IR  do podświetlania noktowizji. Latarka ta posiada 2 rodzaje mocowań na broń Picatinny i na lufę. Osprzęt nie jest tani i nieco z zazdrością spoglądałem na pierwsze promocyjne zestawy sprzedawane przez Mactronic, gdzie w małym pokrowcu WZ było estetycznie poukładane dodatkowe wyposażenie.
    Ostatnia latarka to całkowita nowość, moc 1020 lumenów, lekka, ale bardzo solidna konstrukcja oto latarka Thunder XTR. Wykorzystana dioda CREE XM-L2 pozwala na oświetlenie celu do 300 metrów. Miałem okazję na wieczornym marszu zobaczyć jej moc, powiem krótko: wrażenie było takie jak bym włączył długie w samochodzie. Nie mam pojęcia, bo do tej pory nie testowałem ile może świecić w trybie 100% na akumulatorach, ale podejrzewam, że nie dłużej niż 1 godzina. I naturalnie na akumulatorach 18650 o pojemności od 3000-3600mAh. Latarka Thunder jest sprzedawana w jednej wersji, bez dodatkowego wyposażenia. W zestawie otrzymujemy latarkę, pokrowiec, adapter do baterii i 2 baterie CR123. W zestawie jest  jeszcze dyfuzor, bardzo prosty z elastycznej gumy plus dwa szkiełka mleczne i bezbarwne. Fajnym rozwiązaniem jest metoda zmiany trybu pracy. Wystarczy przekręcić w prawo i lewo głowicę o 45 stopni i zmieniamy tryb na 100%, 25% i 2%. Nie zdołałem włączyć stroboskopu, ale nie czytałem instrukcji, więc nie ma się co dziwić.
Osprzęt dodatkowy to montaż na broń, taki sam jak do Defendera, wyłącznik żelowy i akumulatorki 18650 z ładowarkami.
To dziś na tyle. Dalsze wiadomości ze strony http://narzedziacentrum.pl/
 pozdrawiam Rafał